Odświeżasz swój algorytmiczny feed, wrzucasz hot~estetyczne stories, wpisując się w realia globalnego hiperindywidualizmu, by na koniec sprawdzić staty najnowszego reelsa. Czy to nie rytuał? «ustalona forma symbolicznych czynności, składających się na obrzęd religijny, praktyki magiczne lub podniosłą uroczystość»¹

Wiedźmiństwo – niegdyś symbol wyklęcia i marginesu – dziś staje się źródłem niezależności i formą autoidentyfikacji. Współczesne czarownice dawno porzuciły miotły na rzecz smartfonów. Na Instagramie znajdują coraz to nowsze sposoby na walkę z kryzysem społeczno-ekologicznym. Piszą o mniejszościach i siostrzeństwie, mając przy tym (nareszcie) siłę sprawczą. Używają lasera jako mistycznej różdżki i traktują go jako nową formę magii. W świecie zdominowanym przez automatyzm, wiedźmy-technopaganki wtłaczają pradawne zaklęcia do cyberprzestrzeni. Tworzą cyfrowe ołtarze, stają się architektkami, odprawiają rytuały online i używają kodu do eksplorowania swojego self. Współczesne wiedźmy zamiast ziół używają algorytmów, a ich znalezione lepsza miejsca – rozszerzają się dzięki mocy ultra nadmiaru.

Na wystawie “Może w afekcie znajdziemy lepsze miejsce”⁴ będzie można zobaczyć prace, reprezentujące wszelkie media: od malarstwa, przez interaktywne instalacje, wideo, fotografię, animacje, obiekty, wydruki 3D czy robotykę. Dodatkowo na wernisażu odbędą się dwa AV performance, trzy performance oraz procesja przejścia z KMWTW do Betela na Imprezę otwarcia prowadzona przez Joanne d’Arc.